ايشان را جواب ميدهد كه - كار سوز دارد و اندوه ، نهاد ايشان معدن سوزست و كان اندوه بى كمال سوز دردى نام دين هرگز مبر * بى جمال شوق و صلى تكيه بر ايمان مكن در خم زلفين جان آويز جانان روز وصل * جز دل مسكين خون آلود را قربان مكن النوبة الاولى - قوله تعالى : وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ - گفت ابراهيم رَبِّ خداوند من أَرِنِي با من نماى كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى كه مرده چون زنده كنى ؟ قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ نه ايمان آوردهء قالَ بَلى ابراهيم گفت آرى ايمان آورده‌ام ، وَ لكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي لكن تا دمل آرميده شود و بديدار چشم يقين افزايد قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ اللَّه گفت پس شو چهار مرغ گير فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ آن را بكش و پاره پاره كن و با خود آر سرهاى آن ثُمَّ اجْعَلْ عَلى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً آن گه بر سر هر كوهى پارهء از آن آميخته در هم بنه ثُمَّ ادْعُهُنَّ آن گه ايشان را خوان يَأْتِينَكَ سَعْياً تا به تو آيند بشتاب وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ 260 بدانك خداى تواناست دانا . مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ - نمون ايشان كه نفقه ميكنند أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مالهاى ايشان از بهر خدا و در راه خدا كَمَثَلِ حَبَّةٍ همچون نمون و سان دانه ايست أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ كه از دست كارنده هفت خوشه روياند فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ در هر خوشه صد دانه : وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ و اللَّه مىافزايد توى بر توى او را كه خواهد وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ 261 و خداى فراخ بخش فراخ دارست و دانا . الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ - ايشان كه نفقت ميكنند مالهاى ايشان از بهر خدا و در راه خدا ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا آنكه پس آن نفقه فرا ندارند مَنًّا وَ لا أَذىً سپاس بر نهادنى و نه رنج نمودنى لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ايشانراست